Αγανακτησμένοι by Gucci

Για να μην παρεξηγηθώ : Η κίνηση των αγανακτισμένων είναι ότι καλύτερο έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια. Επιτέλους ο Έλληνας κατέβηκε στους δρόμους όχι σαν τραμπούκος αλλά σαν θυμωμένος πολίτης με διάθεση να ακουστεί η φωνή του. Μέχρι εδώ καλά! Μέσα στον όχλο όμως μπαίνουν και αυτοί που κατεβαίνουν όχι για να ακουστούν αλλά για να τους δουν. Όχι γιατί είναι αγανακτισμένοι αλλά γιατί βαριούνται. Όχι γιατί θέλουν αλλά γιατί είναι must. Γιατί θέλουν να λένε ότι ήταν και αυτοί εκεί. Γιατί πρέπει να τους δουν γιατί πρέπει να κυκλοφορήσουν. Εκεί λοιπόν έγω θυμώνω, όταν μία μερίδα ανεγκέφαλων αντί να δει αυτό το κίνημα σαν μία προσπάθεια να ακουστούν φωνές πραγματικά αγανακτισμένων πολιτών, πέρνουν παραμάσχαλα την Gucci τσάντα τους, αφήνουν το τζίπ 3 στενά πιο κάτω γιατί τα Prada είναι λίγο στενά και τους χτυπάνε στο μικρό δαχτυλάκι και ανεβάζουν φωτογραφίες στο Facebook για να δουν όλοι οι φίλοι τους ότι κατα βάθος είναι επαναστάτες! Α… και να μην ξεχάσω η ατάκα που άκουσα πιο πολύ αυτές τις μέρες (από αυτούς τους γιαουρτοεπαναστάτες) ήταν : Καλά γίνεται χαμός και απίστευτες γνωριμίες είναι ολοι εκεί … κάτι σαν Μύκονος αλλά στο κέντρο!
Οι πραγματικοί λοιπόν αγανακτισμένοι λένε στους μαιμου αγανακτισμένους… την μπανάνα σου και στο Gucci κλουβάκι σου!

What if…

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι θα γινόταν αν; Αν ας πούμε δεν είχες πει όχι σε εκείνη τη δουλειά, αν δεν είχες φύγει από εκείνο το σπίτι, αν …αν …αν. Σήμερα δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν… δεν είχα αφήσει να σβήσει το όνειρο μου πριν λίγους μήνες. Αν είχα παλέψει ενάντια στα εμπόδια και τις παγίδες που βρέθηκαν μπροστά μου. Αν είχα σφίξει τα δόντια και σήκωνα για λίγο παραπάνω αυτό που τότε μου φαινόταν αβάσταχτο φορτίο. Ίσως τα σκέφτομαι γιατί σήμερα είναι μία γλυκόπικρη μέρα. Είναι η μέρα που σου φέρνει μία επιτυχία αλλά σε χαστουκίζει και με μία αποτυχία. Γιατί ναι, τα κατάφερες, κρατάς το πολυπόθητο (για εμάς τους διαφημιστές) βραβείο στα χέρια αλλά τελικά τι; Αυτό το βραβείο είναι μία δικαίωση σίγουρα, για τα ξενύχτια, το άγχος, τις φρίκες που πέρασες, για μένα όμως είναι και η ανάμνηση όσων δεν καταφέραμε να κάνουμε, όσων βραβείων δεν θα δούμε ξανά ως ομάδα γιατί απλά δεν αντέξαμε την πίεση. Είναι η επιβεβαίωση ότι θα μπορούσες να πετύχεις πολλά, αλλά προτίμησες να μην το παλέψεις. Από την άλλη ίσως πρέπει να βλέπουμε μόνο τα θετικά και να μην ψάχνουμε για τα αρνητικά. Τα θετικά είναι ότι η Κατερίνα Ξένου, ο Τίμος Τοκουζμπαλίδης και η αρχοντομουτσουνάρα μου, κερδίσαμε Gold Ermis και το κερδίσαμε με το σπαθί μας. Η ομάδα μας δεν υπάρχει πια, υπάρχει όμως η δουλειά μας, θα υπάρχει όμως πάντα το βραβείο μας  για να μας θυμίζει τι καταφέραμε, τι θα μπορούσαμε να καταφέρουμε και τι μπορούμε να κάνουμε στο μέλλον ακόμα και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Συγχαρητήρια στους DIP, συγχαρητήρια σε κάθε έναν μας ξεχωριστά.

 

Μας παρέσυραν οι εφιάλτες…

…και ξεχάσαμε το όνειρο, ξεχάσαμε τις ελπίδες και το όνειρα μας. Δεν ξέρω αν φταίμε εμείς γι΄αυτό ή αν απλά κάποιοι αποφάσισαν πως τα όνειρα μας, έδιναν πολύ αέρα στα φτερά μας και κινδυνέψαμε να φύγουμε ψηλά. Τόσο ψηλά που δεν θα μπορούσε να μας αγγίξει κανένας φόβος, καμία τρομοκρατία (πραγματική ή ψυχολογική). Όπως είπε και μία φίλη μου σήμερα, είμαστε σε μια ηλικία, σε μία φάση της ζωής μας, που τώρα θα έπρεπε να νιώθουμε ότι ξεκινάμε δυναμικά, να έχουμε φτάσει την κατάσταση στο σημείο πριν την εκτόξευση. Αντί για αυτό η δική μας γενιά, που μπορεί να μην είναι η γενιά των 600, είναι όμως η γενιά των χαμένων ονείρων, αντί να απολαμβάνει τα πιο δημιουργικά, τα πιο ουσιαστικά της χρόνια, βλέπει τους μέχρι τώρα κόπους της να πιάνουν πάτο. Είναι όμως και η γενιά, που αν δεν αφεθεί στον εφιάλτη και τον τρόμο, που σπέρνουν γύρω μας, μπορεί να κάνει τη διάφορα. Δεν ξεκινάμε τώρα, ξεκινήσαμε πριν 10-15 χρόνια και δώσαμε όλο μας το είναι στην ολοκλήρωση των ονείρων μας. Μάθαμε, είδαμε, ζήσαμε. Αν αφεθούμε τώρα, πετάμε μόνοι μας στα σκουπίδια τον ίδιο μας τον εαυτό. Το πιο εύκολο είναι να σε παρασύρει η μαυρίλα, η ανησυχία και να μετατραπούν σε πανικό ή ακόμα χειρότερα σε παραίτηση. Το δύσκολο είναι να θυμηθείς τι ονειρευόσουν, τι ήθελες και πόσο πάλεψες για να το αποκτήσεις. Αν όμως το θυμηθείς…τότε το δύσκολο είναι να αφήσεις να στο πάρουν πίσω!

Όχι Νικήτας, Νικητάκης!

“Εγώ δεν είπα ποτέ τη λέξη λαθρομετανάστες, λέω παράνομοι μετανάστες».

Διαβάζοντας την αναδημοσίευση της συνέντευξης του Νικήτα Κακλαμάνη μία λέξη έρχεται στο μυαλό μου … ένα βαθυστόχαστο μήνυμα….ένα φιλοσοφικό ερώτημα… ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΦΙΛΑΡΑΚΙ???? Να ξεκαθαρίσω κάτι, η αρχοντομουτσουνάρα μου είναι βαθιά απολιτίκ, αν και ο αγαπημένος μου επιμένει να με χαρακτηρίζει αναρχο-αυτόνομη … η κολλητή μου από την άλλη όταν το ακούει κατουριέται από τα γέλια καθώς γνωρίζει την βαθιά πολιτική μου άγνοια.

Βλέπετε εμένα μου φαίνονται όλοι ίδιοι…διψασμένα για εξουσία ανθρωπάκια που το μόνο που αποζητούν είναι μερικές τσέπες για να βουτήξουν τα σιχαμένα χεράκια τους… αλλά όταν λέω όλοι εννοώ όλοι!!! Αριστεροί , δεξιοί , κεντρώοι, ακροδεξιοί, αναρχικοί… οικολόγοι και παπαρολόγοι! Ναι αυτό …είναι όλοι παπαρολόγοι!

Αυτό μέχρι σήμερα…γιατί σήμερα κατάλαβα ότι υπάρχει εκεί έξω ο Νικήτας! Ο βασιλιάς των παπαρολόγων… καβάλα στο βασιλικό του άρμα διασχίζει το βασίλειο του, αδιαφορώντας για τα σκουπίδια, τις σύριγγες και τα σπασμένα τζάμια. Σαν άλλη, Μαρία Αντουανέτα προσφέρει στον λαό το δικό του παντεσπάνι … εγκαίνια και πλατείες!

Την συνέντευξη θα την δείτε εδώ… εγώ παραθέτω απλά τα top κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτά που έκαψαν τα δικά μου ταλαιπωρημένα εγκεφαλικά κύτταρα

“Εγώ δεν είπα ποτέ τη λέξη λαθρομετανάστες, λέω παράνομοι μετανάστες». AAAAAAAA… εντάξει γιατί προς στιγμήν μπερδεύτηκα…

«Βεβαίως θα κάνω εγκαίνια. Γιατί να μην κάνω; Χαζός είμαι;» Έλα ντε…είσαι??????

«Να είναι ενεργοί πολίτες στους δήμους τους». Πότε σκοπεύεις να βάλεις συρματόπλεγμα στο Σύνταγμα;;;;

«Δεν μ’ ενδιαφέρει. Δεν θα ασχοληθώ με τους μίζερους που στην πόλη βλέπουν μόνο τα άσχημά της κι όχι τις ομορφιές της». Δηλαδή την φάτσα μου στις αφίσες που έχω κολλήσει παντού!!!!!

«Οι δημοσιογράφοι δεν είναι πάντοτε συνεπείς σ’ αυτά που τους δίνεις, είτε γραπτώς είτε προφορικώς». Ενώ οι πολιτικοί… τους δίνεις την ψήφο και με συνέπεια την γράφουν στα ….τους!

«Δεν είναι άκρα Δεξιά ο κύριος Καρατζαφέρης. Η άκρα Δεξιά θα κατεβεί με δικούς της σχηματισμούς, όπως καλά γνωρίζετε». Όχι βρε, ο Καρατζαφέρης είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ … στρατός!

Έρωτας στα χρόνια του … μνημονίου!

Μη γελάτε παιδιά! Δεν είναι αστείο…ρωτήστε και εμάς που το ζούμε… Πρόσεχε πως έχει το θέμα.. λοιπόν.. είναι όλοι μέσα στη μιζέρια και τη μαυρίλα …βλέπουν ξαφνικά εσένα να θες να συνεχίσεις τη ζωή σου… να παντρευτείς π.χ. ή να κάνεις παιδί! Αυτό ήταν, σοκ, πανικός, φρίκη… ΤΙΙΙΙΙΙ;;; θα παντρευτείς;;;; Τώρα που τα πράγματα είναι έτσι; Που δεν υπάρχουν λεφτά, δουλειές, προοπτικές …Παιδί; Θα κάνεις παιδί; Και πως θα το μεγαλώσεις, πως θα το ταϊζεις; Είπα μη γελάτεεεε… όντως συμβαίνουν αυτά, όντως ακούγονται και όχι από τίποτα ανίδεους ανθρώπους, οοοχι από μοντέρνους, επιτυχημένους και κυρίως ενήλικες ανθρώπους, που πέρασαν και τα χρόνια της κατοχής! Αμε! Και εγώ λοιπον απαντώ σε όλους αυτούς ΝΑΙ ΡΕ ΤΡΑΒΑΣ ΚΑΝΑ ΖΟΡΙ???? Όλα θα τα κανω και γάμους και παιδιά και εγγόνια και τρέλες και κορδέλες. Δεν κατάλαβα…θα αφήσω εγώ τον μπούλη και τον καραφλούλη να με ρίξουν στο βούρκο; 5 ευρώ έχω; 5 θα ξοδέψω μάγκα κι αν σου αρέσει γιατί το δικό μου το παιδί θα έχει αγάπη και φροντίδα κι ας μην παστώνεται με ΠΡΟΔΕΡΜ! Δεν θα είναι ευτυχισμένος ο γάμος μου αν ο άντρας μου οδηγεί CAYENΝΕ και το παιδί μου προορίζεται για το Κολλέγιο Αθηνών. Δεν θα είμαι εγώ ευτυχισμένη αν μου αγοράσει BULGARI για την πρώτη μας επέτειο.
Οχι εγώ και η οικογένεια μου θα είμαστε ευτυχισμένοι γιατί θα μάθουμε με νέα δεδομένα, να σταθούμε όπως μπορούμε και να περνάμε καλά με τον δικό μας τρόπο. Κυρίως μακριά από όσους αποφάσισαν να μας στερήσουν την ευτυχία, να μας αφαιρέσουν το δικαίωμα να ερωτευτούμε σε αυτά τα χρόνια του…. μνημονίου!

It’s an art… after all

Κάθε τόσο εμφανίζεται μία ομάδα, για να μας θυμίσει πως ΝΑΙ τελικά υπάρχει ένα touch τέχνης στη διαφήμιση. ΝΑΙ το marketing μπορεί να βρει δημιουργικούς δρόμους για να ικανοποιήσει “τον πελάτη” και τον δημιουργό. Απολαύστε τα καλύτερα packaging στον κόσμο στο

www.thedieline.com

Respect!

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ…

Adam Sandler και Chris Rock … κάνουν πάλι το θαύμα τους!

Μία ευχάριστη ταινία που ταιριάζει γάντι με τις άβολες καρέκλες του λατρεμένου θερινού κινηματογράφου, ιδανική για δροσερές νύχτες που δεν θέλεις να σκεφτείς πολύ, θέλεις μόνο να γελάσεις και να χαλαρώσεις. Ακόμα και η Salma Hayek καταφέρνει να ξεφύγει από το κλασικό ρόλο της sexy vamp και αφήνεται στο χιούμορ των συμπρωταγωνιστών της.

Η υπόθεση βατή… 5 παιδικοί φίλοι ξαναβρίσκονται μετά από πολλά χρόνια, σε μία κηδεία… η ζωή τους έχει απομακρύνει αλλά η παιδική φιλία (ενίοτε και βλακεία) ποτέ δεν ξεχνιέται…

Το μήνυμα της ταινίας σαφές και κλασικό … “μην χάνετε την παιδικότητά σας” , ο τρόπος όμως που το περνάνε οι πρωταγωνιστές φρέσκος και ξεκαρδιστικός. Σε πολλές σκηνές ξεχνάς ότι βλέπεις ταινία και μένεις μόνο με τα άλλοτε χοντροκομμένα και άλλοτε γλυκά πειράγματα, μίας παρέας… Είναι σαφές ότι υπάρχει αυτοσχεδιασμός από τους κωμικούς πρωταγωνιστές, καθώς τα γέλια και το ύφος τους μόνο φτιαχτά δεν μπορεί να είναι.. .ίσως αυτό ήταν που με έκανε να συμπαθήσω αυτή την ταινία τόσο πολύ… η αίσθηση ότι δεν έβλεπα κάτι φτιαχτό… ότι το cast φαίνεται να απόλαυσε τα γυρίσματα και τις ώρες που πέρασαν μαζί…
Πραγματικά αξίζει να την δείτε…καλοκαιράκι με ποτάκι σε θερινό….

http://www.grownups-movie.com/

Τα χρόνια της αθωότητας…πιάνουν πάτο…

όταν αναγκάζεσαι να αποχαιρετήσεις νέους ανθρώπους. Όταν σε αναγκάζουν να ευχηθείς καλό ταξίδι σε δύο συνομήλικους σου και αντί να τους το λες για τις καλοκαιρινές τους διακοπές, να τους το λες με βουρκωμένα μάτια. Αντί να περιμένεις την επιστροφή τους με φωτογραφίες από τις περιπέτειες τους να ξέρεις ότι απλά δεν θα τους ξαναδείς ποτέ… το χειρότερο είναι όταν ξέρεις ότι χάθηκαν από τα χέρια ενός δολοφόνου οδηγού που δεν αναρωτήθηκε ποτέ αν περνώντας με κόκκινο την νταλίκα του, παίζει κορώνα γράμματα τη ζωή κάποιου άλλου… ή από τις σφαίρες άνανδρων πληρωμένων δολοφόνων που το πιθανότερο είναι ότι δεν ήξεραν τι έκαναν και γιατί… το μόνο που ήξεραν ήταν ότι σε λίγο θα μετρούσαν τα ευρώ που τους έταξε όποιος αποφάσισε να κλείσει το στόμα της αλήθειας.
Σε όλους εσάς που αποφασίσατε να μας στερείσετε τους φίλους μας, την ελευθερία μας, την αθωότητα μας… ζητάμε συγγνώμη αλλά αρνουμαστε…γιατί αν σας αφήσουμε να το κάνετε… τους αποχαιρετήσαμε άδικα… αν αρνηθούμε να μας σπάσετε θα συνεχίσουμε…

Αντίο Άλκη, Αντίο Σωκράτη….

Think up…fashionistas!

Τολμηρή, ταλαντούχα και πολύ ερωτευμένη, η Βένια Βουμβάκη έκανε τη ζωή της παραμύθι, για να ζήσει αυτή καλά και να ντυνόμαστε εμείς καλύτερα!

Σας γράφω από το υπέροχο καινούριο μου ροζ laptop! Ναι, ναι είμαι ξετρελαμένη!
Λοιπόν τα πράγματα είναι απλά! Πριν από 5 1/2 χρόνια ήθελα να έρθω το Πάσχα στο εξοχικό μου στην Σύρο και όλα πήγαιναν στραβά . Με τα πολλά τα κατάφερα, πήγα και………..έμεινα!

Το βράδυ του Μ. Σαββάτου γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου!!!
Όπως καταλαβαίνετε  άφησα τα πάντα, την δουλειά μου στη διαφήμιση (μην με σχολιάσετε, αλλά ώρες, ώρες μου λείπει…), τις φίλες μου (μου λείπουν πολύ!) και ήρθα μόνιμα εδώ! Τώρα έχω ένα αγοράκι 3 ετών κι έτσι έχω 2 έρωτες!
Όσον αφορά την δουλειά δεν άργησα να κατασταλάξω σε αυτό που ήθελα να κάνω γιατί εδώ το    24 ώρο φαίνεται σαν 60 ώρο, οπότε είχα πολύ χρόνο για να σκεφτώ και να δημιουργήσω!!! Άρχισα λοιπόν να ζωγραφίζω μπλουζάκια, παπούτσια, πασμίνες… οτιδήποτε είχε να κάνει με γυναικείο και παιδικό αξεσουάρ! Ευτυχώς πηγαίνει πολύ καλά και δίνω σε καταστήματα εδώ στην Σύρο.

Σας φιλώ γλυκά από την όμορφη και αρχοντική Σύρο!

Αυτά με τα λόγια της Βένιας… τα δικά μου λόγια από την άλλη, δεν είναι πολλά, για όσους την ξέρουν, το ταλέντο της είναι εμφανές και η ευτυχία της ακόμα περισσότερο, για όσους δεν την ξέρουν αρκεί μία ματιά στις παραμυθένιες δημιουργίες της, με το απόλυτα γλυκό touch που την χαρακτηρίζει και ως άνθρωπο για να καταλάβουν.

Στις 6 Αυγούστου του 2009 έκανε και την πολυπόθητη έκθεση της στη Σύρο, τώρα περιμένουμε ότι καινούριο βγάζει με ανυπομονησία!

Δείτε τις μαγικές δημιουργίες THINK UP  : http://www.facebook.com/group.php?gid=33696389586 (ή απλά διαλέγοντας το group ΤΗΙΝΚ UP)  και ταξιδέψτε στον παραμυθένιο κόσμο της Βένιας!

όταν τα εγκεφαλικά σου κύτταρα θυμίζουν καμμένες φέτες μπέικον…

Τότε ξέρεις ότι κάπου, κάπως, κάτι δεν πήγε καλά! Όταν ψάχνεις να βρείς τη λογική στην πιο πετυχημένη παράσταση του θεάτρου του παραλόγου και δεν την βρίσκεις παρόλο που εσύ είσαι ο μεγάλος πρωταγωνιστής τότε μάλλον πρέπει να σταματήσεις να το ψάχνεις, να αποδεχτείς τις καταστάσεις και με αποφασιστικά και γρήγορα να βήματα να βάλεις το designer καπελάκι σου στραβά και να ξεκινήσεις για νέες περιπέτειες… Γιατί τελικά τα μεγαλύτερα κλισέ κρύβουν τις μεγαλύτερες αλήθειες… Η ζωή είναι πολύ μικρή για να πακετώνεσαι!!! Άντε και αέρα στα πανιά μας… (τελικά μάλλον εμείς οι …Διαφημιστές, κουβαλάμε μεγάλο σταυρό τρέλλας!)